Kościół św. Jakuba Większego Apostoła

Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia

Klasztor pocysterski
obecnie
Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej (OMI)

Matka Boża Pocieszenia

Archidiecezja Poznańska

 width=

Przy trasie z Poznania do Nowej Soli, na zachodnich krańcach Wielkopolski leży duża wieś Obra. Najbardziej znanym jej zabytkiem jest zespół zabudowań pocysterskich z przełomu XVII i XVIII wieku z klasztorem i kościołem św. Jakuba Większego Apostoła.
Przeszłość Obry nierozerwalnie związana jest z zakonem cystersów, który istniał tu ponad 600 lat, od około 1231 roku do kasaty w 1835. Już około roku 1170 istniała w Obrze murowana kaplica Sędziwojów, właścicieli wioski, a około 1222 zbudowano drewniany kościół pod wezwaniem św. Elżbiety, ale pewne informacje pochodzą z czasów cysterskich. To Sędziwój wybudował we wsi drewniany kościół zakonny św. Jakuba oraz klasztor i sprowadził zakonników. W 1596 roku konsekrowano nowy kościół, postawiony na miejscu poprzedniego. Otrzymał on tytuł Błogosławionej Panny Maryi i św. Jakuba. Około roku 1700 rozpoczęto budowę nowego kościoła klasztornego, jednak niespokojne czasy i przemarsze wojsk nie sprzyjały temu zamysłowi. Udało się go zrealizować dopiero w latach 1722–1744 w stylu późnego baroku. Kościół wraz z klasztorem tworzy jedność. Konsekrowany został w 1787 roku.
Po kasacie zakonu cystersów świątynię przekazano parafii. W 1926 zabudowania pocysterskie objęli misjonarze oblaci, w rok później zostali duszpasterzami tutejszej parafii i z przerwą wojenną (gdy klasztor przejęli Niemcy) działają tu do dziś. W zabudowaniach poklasztornych znajduje się Wyższe Seminarium Duchowne Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.
Rokokowy ołtarz główny świątyni pochodzi z około 1755 roku, a centralnym jego elementem jest obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny pędzla Szymona Czechowicza z 1756 roku. Sześć ołtarzy bocznych wykonał August Schöps w latach 1762–1764. Ołtarz Krzyża św. zawiera gotycki krucyfiks, również słynący łaskami.
Ołtarz Matki Bożej Pocieszenia z otaczanym kultem obrazem mieści się na ścianie północnej, w środku nawy świątyni. Obraz pod koniec XVII wieku sprowadził do klasztoru z Litwy opat komendatoryjny biskup Mikołaj Popławski. Po kasacji klasztoru cudowny wizerunek, ograbiony z drogich kamieni i srebrnych sukienek, umieszczono w bocznym ołtarzu, gdzie znajduje się do dziś. Obraz pochodzi z początku XVII wieku, został namalowany na płótnie o wymiarach 110×85 cm. Matka Boża trzyma na prawej ręce Dzieciątko, a lewą ujmuje jego dłoń. Jezus w prawej dłoni trzyma ptaszka, spojrzenie kieruje na Maryję. Wizerunek ten należy do typu Eleusis, czyli Matki Bożej Bawiącej. Jego pierwowzorem była Matka Boża Zbrasławska z czeskiej Pragi z 1360 roku. W latach 1938–1939 obraz został odnowiony staraniem dzierżawcy Obry Prota Mielęckiego i otrzymał nowe posrebrzane sukienki, które można podziwiać do dziś. Wota znajdują się obecnie na tablicy wiszącej na filarze obok.

Obra_3.jpg
Obra_2.jpg
Obra_1.jpg
Obra_15.jpg
Obra_8.jpg
Obra_13.jpg
Obra_001.jpg
Obra_016.jpg
Obra_10.jpg
Obra_7.jpg
Obra_002.jpg
Obra_003.jpg
Obra_004.jpg
Obra_011.jpg
Obra_012.jpg